ชื่อ:ณัฐฐาพร บัวเจริญ
ชื่อเล่น:ลูกนัท(แม่ใหญ่ตั้ง) โดนัท(แม่เล็กเรียก) นัท(สะดวกปาก)
วันเกิด:Thursday 3rd November,1994
อีเมล์:nut27_n@hotmail.com
เบอร์:.........39 (รองเท้า ใช้ Popteen ด้วย)
อาหารที่ชอบ:ส่วนใหญ่ก็จะเป็นอาหารไทย
ของโปรด:ขนมไทย,เค้ก(ทุกรส) ,วิปครีม(ที่ใส่ในน้ำปั่น)
สิ่งที่ทำบ่อยๆ:นอนไง
สิ่งที่เห็นแล้วดีใจ:ตังค์คับ!!!
สีที่ชอบ:แดง,ดำ,ขาว,ฟ้า,น้ำตาล
งานอดิเรก:เขียนนิยาย
เวลาว่าง:อ่านหนังสือ แล้วก็เผลอหลับตลอด
ผู้ชายที่ชอบ:คุยด้วยแล้วรู้สึกว่าน่ารักดี แล้วก็เป็นกันเอง
ผู้ชายที่ไม่ชอบ:ไม่รักแล้วมายุ่งทำไม!!!
ผู้หญิงที่ชอบ:เฮ้ย...ฉันไม่ใช่เลส...
ผู้หญิงที่ไม่ชอบ:ผู้หญิงขี้อิจฉา
ตอนนี้รักใคร?:รักพ่อกับแม่ไง
มีแฟนรึยัง:ก็รออยู่
พร 3 ข้อ:ขอข้อเดียว ขอให้ทุกเรื่องที่เจอมีแต่เรื่องดีๆ
เวลาอกหัก:ไม่ร้องไห้ เพราะเผื่อใจไว้ตลอดแหละ
เวลาหักอก:ไม่เคยทำอ่ะ!
สิ่งสำคัญในชีวิต:พ่อกับแม่ น้อง หลาน พี่ ญาติๆ เพื่อนๆ
ชอบใครอยู่?:ทำไมหลอกถามอยู่เรื่อย!!!
สิ่งที่ทำทุกวัน:แหกปากร้องเพลง
คำพูดติดปาก:แกะออกดิ เฮ้ย!ล้อเล่น ไม่แคร์สื่อ...
มีซิกส์เซนส์มั้ย:มีดิ เจอทุกวัน
ก่อนตายอยากทำอะไร:ให้เขาอโหสิกรรมให้เรา เราก็อโหสิกรรมด้วย
เพลงที่ชอบ:เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป...
สิ่งที่อยากทำมากๆๆ:THE STAR,คณะแพทย์,โอลิมปิกวิชาการ
ในอนาคต:เป็นอะไรก็ได้ ขอให้เลี้ยงพ่อกับแม่ได้ก็พอแล้ว

from : Porple

ก่อนอื่นขอขอบคุณแม่เล็ก ^^ ที่ทำให้ปอร์เปิลเกิดมา
ขอบคุณแม่ใหญ่ ที่เลี้ยงปอร์เปิลอย่างดี
ขอบคุณพ่อ แม้เราไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน
แต่พ่อคือพ่อที่ปอร์เปิลรักที่สุด และเป็นพ่อคนเดียวเท่านั้น
ขอบคุณพี่ชายพี่สาวของปอร์เปิล ที่เล่นกันมาตลอด
ขอบคุณพี่สะใภ้ ที่เป็นคนเข้าใจปอร์เปิลตลอดมา
ขอบคุณหลานชายตัวแสบ ที่ฉลาดเหมือนอาของเขา
(ช่างกล้าพูด - -)

ปอร์เปิลรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก เกิดมามีไม่พร้อมก็เหมือน
มีพร้อม ทุกคนทุ่มเทให้ปอร์เปิลหมดเลย ทุกวันนี้ปอร์เปิล
มั่นใจว่าปอร์เปิลไม่ได้ทำให้ทุกคนผิดหวัง การเรียนของ
ปอร์เปิลดีขึ้นเรื่อยๆ ปอร์เปิลยอมรับว่าปอร์เปิลชอบเที่ยว
แต่ปอร์เปิลก็ไม่เคยหนีเรียนสักครั้ง ปอร์เปิลจะไปเที่ยวหลัง
เลิกเรียนเท่านั้น ปอร์เปิลชอบกลับบ้านผิดเวลาและชอบทำให้
คุณยายกับแม่เป็นห่วงมากแค่ไหน เพราะเราเป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายถึงห้ามกลับบ้านเย็น ห้ามกลับบ้านดึก แต่บางครั้งการกลับไปบ้านอ่านหนังสืออย่างเดียวมันไม่ใช่วิธีการเรียนที่ดีของปอร์เปิลเลย คนเราต้องมีผ่อนคลาย ถ้าปอร์เปิลจะกลับบ้านเย็นสาเหตุจะมาจาก เที่ยว ทำงาน และร้านหนังสือ
ปอร์เปิลอยู่ที่โรงเรียน ยอมรับว่าไม่ค่อยมีใครชอบปอร์เปิล อันนี้ไม่ทราบเหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ปอร์เปิลก็เลือกคบแต่เพื่อนที่จริงใจกับปอร์เปิลเท่านั้น 2-3 คน มันยืนยาวกว่าการคบหลายคนแล้วไม่มีใครจริงใจกับเราสักคน อีกอย่างปอร์เปิลถือคติที่ว่า

'คุณเสแสร้งได้ ฉันก็เสแสร้งได้'

แต่ถ้าใครมันเลวสุดจะทนจริงๆ ปอร์เปิลก็ไม่สามารถเข้าไปพูดคุยได้อย่างปกติ ปอร์เปิลก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ เวลาอาจารย์จับปอร์เปิลไปยืนพูดหรืออ่านกลอนหน้าเวทีมันมักจะมีคนส่งสายตาหมั่นไส้มาให้ปอร์เปิลตลอด และคอยบอกเพื่อนๆ ว่าอย่าไปปรบมือให้มัน แต่ปอร์เปิลยังโชคดีที่ยังมีรุ่นพี่รุ่นน้องที่ปอร์เปิลรู้จักคอยปรบมือให้
บางทีปอร์เปิลก็รู้สึกเหนื่อยที่ต้องต่อสู้กับสิ่งที่ใครบางคนเป่าหูให้เพื่อนฟังว่าปอร์เปิลน่ะเป็นอย่างนู้นอย่างนี้ คนเราถ้าไม่ชอบกันแล้วทำไมจะต้องมายุ่งมาจองเวรจองกรรมกันด้วย เออแปลกจัง ปอร์เปิลว่านี่มันไม่ใช่นิสัยมนุษย์เลย
อีกอย่างที่ปอร์เปิลเจอคือความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ โอเคปอร์เปิลอยากจะบอกว่าปอร์เปิลก็เป็นคนเห็นแก่ตัว ทุกคนก็เป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นกัน ขึ้นอยู่ที่ว่าในแต่ละคนมันมีมากหรือน้อย ปอร์เปิลก็ไม่เข้าใจอีกนั่นแหละว่าทำไมบางคนมันถึงมีความเห็นแก่ตัวมากขนาดนี้ อะไรใดใดในโลกที่ทุกคนว่ามันร้ายแรง ปอร์เปิลว่าไอ้เจ้าความเห็นแก่ตัวนี่แหละที่มันร้ายแรงที่สุด ทำลายได้หมดทุกอย่าง ทุกเรื่อง สุดท้ายความสุขมันก็ไม่เกิด
ตอนนี้ถามว่าปอร์เปิลมีความสุขไหม? มีสิ ปอร์เปิลเป็นคนชอบให้ ให้กับคนที่สมควรจะให้ ปอร์เปิลมาค้นพบว่าปอร์เปิลเป็นโรคอย่างหนึ่งคือ ให้แล้วคิดว่าเขาจะให้เราตอบ ตอนแรกเคยนั่งร้องไห้ ถามตัวเองว่า ทำไมเวลาเราให้อะไรใครถึงไม่มีคนเห็นความดีของเรา แต่หลังๆ โรคนี้มันค่อยๆ หายไปเมื่อปอร์เปิลมา search ตัวเองอีกที ข้อมูลในนั้นมันบอกว่า ทำดีแล้วต้องให้ใครเห็นด้วยเหรอ ปอร์เปิลเลยตั้งใจให้โดยไม่หวังอะไรอีกเลย ชีวิตนี้ปอร์เปิลเลยค่อนข้างมีความสุข แม้จะมีมารหลายตัวคอยทำลายเราก็เถอะ
ความจริงปอร์เปิลสู้คนนะ สู้ในที่นี้คือใช้สมองสู้ ปอร์เปิลว่าแบบนี้มันเป็นสิ่งที่ปอร์เปิลภูมิใจในตัวเองที่สุด ^^
ตอนนี้สิ่งที่ปอร์เปิลอยากทำมากสุดคือการเป็นดีเจ อยากที่บอกไว้ข้างต้น ปอร์เปิลไม่ชอบอ่านหนังสือเรียนซ้ำๆซากๆ อยากทำอะไรที่ทำให้เราและคนอื่นมีความสุขมากกว่า
นักร้องเนี่ย ปอร์เปิลก็อยากเป็น การร้องเพลงเป็นพันธุกรรมจากรุ่นสุ่รุ่น ใครอยากฟังรึเปล่าปอร์เปิลก็ไม่รู้เหมือนกัน 55
การเป็นแพทย์ ก็เป็นอีกอย่างที่ปอร์เปิลอยากทำมาก ปอร์เปิลเป็นเด็กคนเดียวในครอบครัวที่ชอบแหกคอก ปอร์เปิลชอบทำตัวไม่เหมือนคนในบ้านที่ต้องเรียบร้อยตามระเบียบที่คุณยายวางไว้ ปอร์เปิลชอบท้าทาย การเป็นหมอรู้สึกว่าคุณยายจะคัดค้าน เพราะลูกของคุณยายเป็นทหาร ครู แถมพี่สาวปอร์เปิลยังไม่พ้นการทำงานเป็นนักบัญชี แต่คุณยายทำอะไรปอร์เปิลไม่ได้หรอก ปอร์เปิลไม่ชอบการบังคับมากๆ
คนอ่านสงสัยละมั้งว่าไอ้นี่มันมาเขียนอะไร นิยายชีวิตเหรอ ไม่ใช่มั้ง โอเคปอร์เปิลยอมรับว่าปอร์เปิลเขียนนิยายค้างไว้ตั้งหลายเรื่องแต่ไอ้นี่ไม่เกี่ยวแน่นอน ปอร์เปิลแค่อยากจะให้ทุกคนคิดว่าชีวิตคุณเจอแบบปอร์เปิลมั้ย เจอความเห็นแก่ตัว เจอการบังคับ เจอเรื่องความรัก เรื่องทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต
ปอร์เปิล ทำให้ปอร์เปิลมั่นใจว่าตัวเองโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ถึงแม้ภายนอกปอร์เปิลจะเป็นเด็กงุ้งงิ้งไปสักนิด แต่ถ้าลองเปิดใจมองดีๆ ปอร์เปิลก็มีความเป็นผู้ใหญ่ซ่อนไว้เหมือนกัน
ปอร์เปิลขอพูดเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง คือการเป็นตัวของตัวเอง ปอร์เปิลขอชมสำหรับคนที่กล้าทำตามสิ่งที่ตัวเองชอบ บอกไว้เลยว่าเราเป็นคนประเภทเดียวกัน แต่อันที่ไม่สนับสนุนคือเป็นตัวของตัวเองแบบผิดๆ อันนั้นมันก็ไม่ใช่อ่ะนะ
ปอร์เปิลเป็นเด็กอายุ 15 ขออย่ามองว่าอายุเท่านี้ จะทำอะไรไม่ได้ คงไม่มีใครรู้ว่าปอร์เปิลก็สามารถฆ่าคนได้ แต่ปอร์เปิลไม่ทำนะ เพราะเดี๋ยวปอร์เปิลจะไม่ใช่คนไปโดยปริยาย ที่พูดอย่างนี้ เพราะปอร์เปิลกำลังจะบอกว่าปอร์เปิลทำได้ทุกอย่าง(ในเรื่องดีๆ)ฆ่าคนนี่ไม่ใช่แน่นอน ไม่ทำแน่นอน
สุดท้ายนี้ ขอบคุณฟ้ากับรบกับอาร์ตมากนะ แกสามคนเป็นเพื่อนที่ดีกับฉันมาก รักแกว่ะ ^^

ขอบคุณคนอ่านค่ะ ^^

ป.ล. อ่านอย่างใช้ใจอ่านนะคะ

เรื่องชาวบ้าน(เฮ้อ...มันก็มีบ้าง)

"width=150height=300>




"width=400height=209>

Exact++++++++++++++++


ชอบทู้กกกกรายการที่พี่บี้ออก อิอิ

นิยายทุกเรื่องช้านกวาดเรียบหมด Exit Of Love (ทางออกของหัวใจ) v v v v นิยายตัวเอง 555+

ถึงจะอกหักแต่ความรักไม่ได้ทำให้ตาย...

Cursors Thai